środa, 29 czerwca 2011

Slow life - czyli jak żyć powoli

Wszyscy dzisiaj nie mamy czasu, a przynajmniej tak twierdzimy. Powodem tego braku są głównie pośpiech i przymus a skutkiem stres i nieproduktywność. Zarządzanie swoim czasem nie jest proste, ale nie jest też niewykonalne.


Skuteczną metodą w zarządzaniu czasem jest wyznaczanie celów. Musi ono jednak spełniać kilka podstawowych warunków. Warunki te nazwano od pierwszych liter zasadą SMART. Cele muszą być:

Skonkretyzowane - należy je określać możliwie konkretnie
Mierzalne - każdy cel musi mieć swój wskaźnik, na podstawie którego będzie oceniana jego realizacja
Akceptowalne - pracownicy, którzy będą realizować cel, muszą go akceptować, inaczej nie zechcą go     realizować
Realne - posiadane zasoby muszą być wystarczające dla realizacji celu
Terminowe - cele powinny posiadać termin wykonania

Jak się do tego zabrać?
  • Nie rób stu rzeczy na raz. Zamiast tego zrób plan zajęć na dany dzień. Problemy z organizacją czasu najczęściej wynikają z braku umiejętności oddzielania spraw pilnych od tych, które mogą poczekać. Przygotuj listę na której wypiszesz wszystkie zadania do wykonania. Nie zapomnij określić stopnia  ich ważności.
  • Naucz się mówić "NIE". Nawet jeśli doskonale zaplanujemy swoje działania ich realizacja może nie dojść do skutku, jeśli nie nauczymy się odmawiać. Przypomnij sobie wszystkie momenty, kiedy zaspokajałeś potrzeby innych, albo poświęciłeś swój czas na niezapowiedzianą rozmowę czy spotkanie.

  • Naucz się odpoczywać. Na liście swoich zadań nie możesz pominąć pozycji "czas dla siebie". Każdy z nas potrzebuje chwili na odpoczynek i relaks. Zafunduj sobie od czasu do czasu małą przyjemność, dzięki której naładujesz akumulatory.


Przestańmy zatem narzekać, że czas przecieka nam między palcami i zatrzymajmy się zanim zatrzyma nas życie. Nauczmy się delektować tym, co robimy, zagłębiajmy się w to, co naprawdę nas ciekawi. Świat ma nam dużo do zaproponowania, ale musimy wybierać to, co dla nas najlepsze.

niedziela, 19 czerwca 2011

Kryzys? Podpowiem jak sobie z nim poradzić.

Główną zaletą mediów społecznościowych jest możliwość interakcji z użytkownikami. No właśnie, ale czy zawsze tylko zaletą?

Niejedna firma czy osoba publiczna borykała się już z kryzysem wywołanym zalewem negatywnych komentarzy na jej temat, pojawiających się w serwisach społecznościowych czy forach dyskusyjnych. I nie wszyscy wiedzą jak sobie z tym radzić. Doświadczenie pokazuje, że powstrzymanie fali krytyki często graniczy z cudem, a wszelkie próby jej okiełznania przynoszą skutek odwrotny do zamierzonego. 




Wystarczy przypomnieć sobie sprawę Barbry Streisand, która pozwała fotografa dokumentującego erozję wybrzeża Kalifornii, o bezprawne wystawienie zdjęcia jej domu na kwotę 50 milionów dolarów! Warto zaznaczyć, że fotografia przedstawiająca fragment plaży, na której mieściła się posiadłość artystki, była jedną z pośród 12 tysięcy! Barbra oczywiście przegrała proces, a zjawisko, które ma na celu próby usuwania czy cenzurowania jakichś informacji otrzymało nazwę „efekt Streisand”. W Polsce podobne działania, równie bezskuteczne, zastosowała stacja TVN, próbując zabronić rozpowszechniania filmiku, na którym Kamil Durczok dość niepochlebnie wypowiada się o czystości redakcyjnego stołu.
Jak widać próba wyciszenia sprawy powoduje, że o całej sytuacji robi się jeszcze głośniej, natomiast brak reakcji daje podobny efekt. Jak zatem radzić sobie z podobnym kryzysem?



  1. Bądź świadomy, że kryzys nastąpi wcześniej czy później
Każda firma, osoba publiczna czy instytucja choć raz miała lub będzie miała do czynienia z kryzysem. Często próba jego opanowania jest jak gra w ciuciu-babkę – kiedy wydaje się, że już po wszystkim, pojawia się znów w innym miejscu. Dlatego tak ważne jest, by budując wizerunek opracować plan kryzysowy i korzystać z narzędzi monitorujących media lub powierzyć oba zadania profesjonalnej agencji. Pozwoli to nie tylko być na bieżąco z informacjami pojawiającymi się w sieci, ale też da wiedzę o tzw. liderach opinii, którzy najgłośniej i najczęściej zabierają głos w naszej sprawie.



  1. Bądź szybki, ale nie spiesz się
Negowanie faktów jest zupełnie pozbawione sensu, dlatego najszybciej jak to możliwe potwierdź informacje, pojawiające się w sieci, by społeczność widziała, że dbasz o wizerunek firmy i starasz się pracować nad sytuacją. Rozmawiaj z użytkownikami o planach, pytaj o ich sugestie i staraj się wcielić je w życie. Najlepiej zawczasu przygotować sobie stosowne materiały, np. krótki filmik z wypowiedzią prezesa firmy i możliwe scenariusze kryzysowe, które w dużej mierze można przewidzieć. Jeśli uda się wyprzedzić złe wiadomości, to połowa sukcesu. Drugim ważnym aspektem jest komunikacja. Do historii zakazanych działań w social media przejdzie już komentarz opiekunów profilu HTC, którzy napisali: „Co do nas, to staramy się znaleźć w pracy jak najwięcej przerw, żeby móc z Wami porozmawiać i przeczytać pytania i opinie” czym tylko wzmocnili falę krytyki.
  1. Płyń z prądem
Stale obserwuj reakcje internautów i dostosuj swój przekaz do ich oczekiwań. Postaraj się nie poddawać emocjom, bo one będą tylko paliwem do rozpalenia nowego konfliktu. Nie mów zbyt wiele – tylko tyle ile wymaga tego sytuacja. Nie rozdrabniaj się – kieruj użytkowników do głównego miejsca, w którym toczy się dyskusja (np. na Facebooku), bo obecność w jednym czasie we wszystkich miejscach w sieci, w których pojawią się negatywne komentarze, może być wręcz niemożliwa. Dobrym przykładem na zbyt emocjonalne i niekompletne podejście do konfliktów jest zalew negatywnych komentarzy, który pojawił się na oficjalnym profilu Marcina Mellera w kontekście jego wypowiedzi o przynależności do narodowości śląskiej. Z pozornie błahej wymiany poglądów rozpętała się afera, która zaowocowała licznymi wyzwiskami w stronę dziennikarza i jego rodziny. W efekcie Marcin Meller zablokował możliwość publikowania na swojej Tablicy, a chwilowo również komentowania treści. Czy dobrze? Na pewno pod względem uciszenia oponentów tak, ale wizerunkowo już nienajlepiej, tym bardziej, że dyskusje i negatywne opinie przeniosły się w inne miejsca.
  1. Nabierz dystansu
Pamiętaj, że informacje w sieci nie giną, pod warunkiem, że nie zostaną całkowicie usunięte, ale to w przypadku dużego kryzysu jest niemożliwe. Może się okazać, że po wpisaniu szukanej frazy w Google pojawią się strony czy serwisy, które zawierają niepochlebne treści o firmie czy marce, dlatego nie zapominaj o sprawie zaraz po opanowaniu kryzysu, ale monitoruj media jeszcze przez jakiś czas. Bądź zawsze dostępny i skłonny udzielić odpowiedzi na wątpliwości czy pytania internautów.



  1. Nigdy, ale to nigdy nie kasuj komentarzy
Nie pozwól by użytkownicy pomyśleli, że są nieważni i ignorowani, bo to sprawi, że włożą kilka razy więcej wysiłku, by świat dowiedział się, jak traktujesz swoich klientów czy fanów. To dosłownie strzał w kolano, bo na miejsce jednego usuniętego postu pojawi się kilka następnych. Zatem staraj się tego unikać, a nazbyt emocjonalne czy wulgarne komentarze najzwyczajniej ignoruj i odnoś się głównie do merytorycznych zarzutów.




Zarządzanie kryzysem nie jest jednorazowym wydarzeniem, a bardziej przypomina sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Przejście przez kryzys w mediach społecznościowych może być dla firmy cennym doświadczeniem, pod warunkiem, że wyciągnie się wnioski, na podstawie których będzie można stworzyć szablony radzenia sobie z podobnymi sytuacjami w przyszłości.


Paweł Galbarczyk (FT)

sobota, 18 czerwca 2011

Osama Bin Laden nie zapiął pasów!

        Twórcy kampanii społecznych prześcigają się w pomysłach spotów promujących zapinanie pasów bezpieczeństwa. Z wielkim hukiem do grona mistrzów reklamujących bezpieczną jazdę dołączyła holenderska agencja reklamowa Comrad ze swoim spotem zatytułowanym "Osama's grave water captured" (Odkryto wodny grób Osamy). Czy reklama społeczna ma prawo poruszać tak wrażliwe tematy i czy dzięki temu jest bardziej skuteczna?





Osama Bin Laden, przywódca Al Kaidy, odpowiedzialny za zamachy terrorystyczne z 11 września 2001 roku, został zabity 1 maja w Pakistanie przez amerykańskich komandosów. Jak podawały amerykańskie media, jego ciało zostało wrzucone do morza, aby nie stało się przedmiotem kultu zwolenników Al Kaidy. Stało się jednak elementem internetowego "virala".



Akcja spotu rozgrywa się na pokładzie helikoptera wojskowego lecącego nad morskimi falami. Siedzi w nim dwóch, dobrze zbudowanych komandosów oraz szczupła postać - Osama, związany bezwładnie i z workiem na głowie. Wydaje się, że żyje i jest właśnie transportowany do bazy wojskowej. W pewnej chwili, jeden z żołnierzy niespodziewanie dokonuje gwałtownego ruchu... i związane ciało afgańskiego przywódcy spada do morza. Ten jeden niezamierzony odruch sprawia, że słychać plusk, a na twarzach żołnierzy rysuje się przerażenie. "-Za późno by go ratować. Trzeba się będzie jakoś wytłumaczyć" - w ułamku sekundy dociera do komandosów.

Spot kończy charakterystyczny, żółty znak ostrzegawczy i hasło "Buckle up. It could safe your life" ("Przypnij się. To może uratować Twoje życie").

Przypnij się. To może uratować Twoje życie.

"- To tylko jeden z naszych nieco żartobliwych pomysłów na viral. Urodził się w poniedziałek rano, został zrealizowany we wtorek po południu" - mówi Karlijn Paardekooper z Comrada.

Dość pospieszne działanie ze strony agencji reklamowej, którego owocem stał się filmik "Osama's grave water captured", cieszy się jednak ogromną popularnością w internecie. I chociaż, jak wynika z komentarzy internautów, obraża uczucia części odbiorców, całkiem przypadkiem może być jednym ze skuteczniejszych spotów przypominających o bezpieczeństwie w trakcie podróży.

Efekt tej reklamy jest dość zadziwiający, prawdopodobnie ze względu na aktualność sprawy śmierci Bin Ladena. Zazwyczaj jednak reklama społeczna rządzi się innymi prawami - nie warto w niej operować negatywnymi emocjami i skojarzeniami z drażliwymi dla odbiorców tematami, ponieważ jest wtedy nieskuteczna. Zwłaszcza spoty dotyczące zapinania pasów bezpieczeństwa, należy tworzyć z dużą odpowiedzialnością i dbałością o to, by odniosły efekt. 


Osama's grave water captured

Zatem, może zamiast na tworzeniu taniej sensacji na bazie wydarzeń politycznych, lepiej zwrócić się do ludzkich emocji i wartości związanych z codziennością? Powstały zdecydowanie lepsze kampanie społeczne dotyczące zapinania pasów bezpieczeństwa, które nie dość, że odnoszą sukces pod względem efektywności, to odwołują się do ważnych emocjonalnie elementów życia kierowcy i jego bliskich. Świetnym tego przykładem jest angielska kampania społeczna "Embrace Life":



Lepiej by wyszło, gdyby agencja Comrad popracowała nad pomysłem chociaż do środy. Wtedy być może szokowanie odbiorcy i epatowanie negatywnymi emocjami w spocie, zastąpiło by estetyczne przykucie uwagi widza i jego uwrażliwienie na realne aspekty bezpieczeństwa w trakcie podróży...

piątek, 17 czerwca 2011

Nie taki UJ święty... - o tajnikach pracy w administracji

Okazuje się, że nawet tak zacna uczelnia jak Uniwersytet Jagielloński ma swoje ciemne strony. O tym jak wygląda praca w sekretariacie spytaliśmy jednego z pracowników, który jednak prosił,by pozostać anonimowy. 

Po czym poznać prawdziwego HIPSTERA ?

Awangardowy fryz, nogawki w różnych kolorach, poszarpany t-shirt z wyzywającym sloganem i niebagatelnie wysokie obcasy... tak to musi być HIPSTER! Po czym go poznać? A może sam chcesz zostać hipsterem? Poniżej kilka wskazówek.

Hipsterem może być zarówno kobieta jak i mężczyzna, zazwyczaj w wieku 16-26, choć skłaniałabym się do dolnej granicy. Hipsterem jest się "od zawsze", dlatego jeśli zamierzasz zmienić swoje życie i zostać jednym z nich, lepiej wyprowadź się do innego miasta, bo szybko zostaniesz zdemaskowany. Generalnie jest pewny siebie, zna się na wszystkim co offowe, oldschoolowe i undergroundowe, równocześnie będąc zawsze na bieżąco - kiedy Ty zakładałeś konto na facebooku, on właśnie je usunął ("facebook jest dla plebsu, bo wszyscy go mają").


Przede wszystkim ORYGINALNOŚĆ
Żaden hipster nigdy nie przyzna się, że jest hipsterem. To po pierwsze. Szufladkowanie do jakiejkolwiek zbiorowości / subkultury / nurtu odbiera im unikatowości, do czego dążą ze wszystkich sił. Najważniejszym jest, żeby za wszelką cenę nie być podobnym do innych. Radzę Ci zapamiętać:
- hipster na pewno słucha innej muzyki niż Ty (a raczej, na 100% jej nie znasz),
- hipster nosi tylko niepowtarzalne sztuki ubrań, wszystkie z szafy babci lub z second handów,
- hipster chodzi do takich klubów, do których Ciebie na pewno nie wpuszczą (z resztą i tak ich nie znasz),
- hipster jeździ takim rowerem, którego sam sobie skręcił albo kupił na pchlim targu (za 20zł).

"Wszystko z szafy babci i secondhandów"
Każda część ubioru wygląda na niedbale dobraną, tym czasem jest bardzo starannie przemyślana. Męski hipster lubi mieszać damskie łaszki z męskimi elementami garderoby. Inspiracją może być zarówno moderna Lady Gaga: skórzane legginsy, ogrom metalicznej biżuterii i długie szpony, jak i Tomek Sawyer: kapelusik, spodnie w kratkę, szelki, zniszczone buty ze skóry i przydługi włos. U kobiecych przedstawicielek hipsterów coraz trudniej o oryginalność - może to być męski t-shirt oversize w połączeniu z brudnymi tenisówkami, albo styl vintage-wszystko po babci, absolutnie nic z sieciówek.

Jeśli jesteś facetem - koniecznie zapuść wąs (choć ostatnimi czasy popularna <ryzykowne słowo> jest także dłuższa broda a'la Robinson Cruzoe)
Jeśli kobietą - możesz obciąć swoje włosy od garnka i totalnie zrezygnować z jakichkolwiek kobiecych atrybutów, jak np. makijaż, pomalowane paznokcie, a nawet-ogolone pachy.

Nadgryzione gadżety
Każdy szanujący się hipster wie, że najlepszą jakość dźwięków gwarantują produkty z jabłuszkiem. Książki są spoko, ale wygodniej jest im czytać na ipadzie (większość z nich i tak ma już problemy ze wzrokiem, o czym świadczą kolorowe Wayfarery na nosie). Natomiast telefon-samrtfon tylko dotykowy i tylko iphone, przecież każdy wie, że tylko on ma wszystkie niezbędne funkcjonalności. Może się jednak zdarzyć, że hipster, który jest bardzo bardzo oryginalny będzie korzystać z oldschoolowej nokii 3310 w ramach wyrażenia swojej ignorancji co do współczesnej elektroniki.



Jeśli palisz papierosy - muszą to być smakowe Diarumy, Pink Elephanty z rózowym filtrem, ewentualnie możesz popalać skręty lub z długaśnej lufki. Pijesz albo kawę ze Starbucksa albo żadnej.



Dla wszystkich, którzy nadal potrzebują zobrazowania i inspiracji zamieszczam poniższy filmik:


WYKLUCZENI SPOŁECZNIE NA WŁASNE ŻYCZENIE



Jeszcze do niedawna termin wykluczenie społeczne odnosił się wyłącznie do sytuacji, 

w których jednostka nie mogła uczestniczyć w działaniach społecznych, ograniczenia te nie wynikały jednak z wewnętrznych przekonań, wręcz przeciwnie, były od nich niezależne 
i uczestnik życia społecznego nie miał na to większego wpływu.
Co tak właściwie się zmieniło? Zważając na to, że żyjemy w społeczeństwie zinformatyzowanym, czas wolny, pracę, pasje, spotkania z przyjaciółmi, przenieśliśmy do Internetu. Coraz częściej możemy trafić na dyskusje, odnoszące się do tego czy osoby nie będące zaangażowane w działania, w sieci są jeszcze pełnowartościowymi „członkami społeczeństwa”.

Według najnowszych statystyk na świecie jest 880 milionów unikalnych użytkowników portalu społecznościowego facebook, w Polsce liczba ta zbliża się do 10 milionów.


W kontekście najpopularniejszego obecnie portalu społecznościowego na świecie, jakim niewątpliwie jest facebook pojawia się pytanie…  czy świadomie nie będąc członkiem tak licznej „społeczności”(czyt. nie posiadając profilu na facebooku) człowiek z własnej woli wyklucza się społecznie. Wykluczenie przejawia się w odniesieniu do wielu aspektów: zarówno towarzyskich jak i zawodowych, a także związanych z życiem kulturalnym. 
„

   



„Teraz jak się kogoś nie lubi, to się go kasuje ze znajomych,  zamiast po ludzku zepchnąć ze schodów”





Dlaczego warto być na facebooku?
Odpowiedź na tak postawione pytanie wydaje się być retoryczna. Bez wątpienia  facebook staje się narzędziem o wysokiej wartości użytkowej, wykraczając poza tradycyjnie rozumiany portal społecznościowy.  Przede wszystkim, co wydaje się być najbardziej kluczowe daje  możliwość zebrania w  jednym okienku niemal wszystkich  znajomych, pełni funkcję komunikatora oraz poczty.

Wiedząc jakie niepodważalne korzyści w codziennej komunikacji niesie ze sobą obecność na facebook - przedstawiam 5 wybranych powodów dlaczego nie warto mieć profilu na FB:

1. Szef/ szefowa dokładnie wie co robisz w czasie pracy.

2.  Twój potencjalny pracodawca może cię inwigilować. 

3. Posiadasz masę przypadkowych znajomych, z którymi i tak nie utrzymujesz
żadnego kontaktu.

4. Siedząc na facebooku mniej czasu poświęcasz na relacje bezpośrednie B2B.

5. Stajesz się anonimowy w tłumie.

Nieobecność na facebooku stała się manifestacją przeciwko wszechstronnej inwigilacji, powierzchowności relacji, poczuciu straty czasu etc.  Osoby negujące zjawisko jakim niewątpliwie jest „fejsbookomania”, z premedytacją nie posiadając konta na facebooku zaznaczają swoją przestrzeń społeczną w świecie offline.  Świadomie ograniczając sobie dostęp do informacji, tych powszechny dla użytkowników facebooka szukają informacji
już 
przefiltrowanych poza siecią.

„Niedawno zrobiłam sobie koszulkę z napisem
"Nie jestem na facebooku". 
Ludzie reagują na nią bardzo żywo.
Ale dzięki tej koszulce wiem, że jest nas więcej.

Wykluczonych na własne życzenie".



Co myślicie o osobach, które nie mają profilu na facebooku ? Czy uważacie, że płacą wysoką cenę za przeciwstawienie się temu co masowe, powszechne?  
  
://fejsbukerzy.pl]

Bez względy na to po której stronie mocy się znajdziesz - najważniejsze jest prawo wyboru !!!

czwartek, 16 czerwca 2011

Gdzie się podziały zagubione kostki Twojej czekolady?


Kto dziś pamięta jeszcze czasy gdy duży jogurt miał 500g? Na całym świecie armie specjalistów zastanawiają się jak wizualnie powiększyć opakowania spożywanych przez nas produktów przy jednoczesnym zmniejszaniu ich wagi i kosztów wytworzenia.


Za moich czasów...


asdfm has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised in

 

Nowość! Teraz Twój serek w nowym, lepszym opakowaniu!

m has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised inm has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised in

 

A może czekolada nadziewana?

m has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised inm has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised inm has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised in

 

Zaraz, zaraz - czy to nie konsument miał władzę?

m has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised inm has been the industry's standard dummy text ever since the 1500s, when an unknown printer took a galley of type and scrambled it to make a type specimen book. It has survived not only five centuries, but also the leap into electronic typesetting, remaining essentially unchanged. It was popularised in